Archive for the ‘வல்லபாச்சாரி’ Category

ஶ்ரீகிருஷ்ண தூஷணம் இடைகாலத்தில் வளர்ந்தது ஏன்? பக்தி மார்க்கம் அதனைக் கட்டுப்படுத்தியது எப்படி? [2]

செப்ரெம்பர் 7, 2018

ஶ்ரீகிருஷ்ண தூஷணம் இடைகாலத்தில் வளர்ந்தது ஏன்? பக்தி மார்க்கம் அதனைக் கட்டுப்படுத்தியது எப்படி? [2]

Chaitanya marched always without caring anything

இடைக்காலத்தில் இந்த தத்துவம் உண்டானது, வளர்ந்தது ஏன்?: 1191 மற்றும் 1192 தரைன் யுத்தங்கங்களுக்குப் பிறகு, துலுக்கரின் அட்டூழியம் அதிகமானது[1], முகமதியர் திடீரென்று வந்து கொள்லையடிப்பது, பெண்களைக் கவர்ந்து செல்வது, குழந்தைகளைப் பிடித்து / திருடிச் செல்வது, போன்றவை அதிகமாக இருந்தன. முதலில் தில்லியில் இருந்த இச்செயல்கள் மற்ற பகுதிகளுக்கும் பரவ ஆரம்பித்தன. தீர்த்த யாத்திரைகள் பாதிக்கப் பட்டன. இதனால், துலுக்கரின் அடவாடித்தனம், அக்கிரமங்கள் மற்றும் குரூர குற்றங்கள் பொது மக்களிடம் பரவ ஆரம்பித்தன. இதனால், மக்கள் உஷாராயினர். இத்தத்துவம் [வஸ்த்ர ஹரன், ராஸலீலா], ஶ்ரீசைத்தன்யரில் “கீத கோவிந்தம்” [12ம் நூற்றாண்டு] என்ற கவிதையில் முதன்முதலில் காணப்படுகிறது. ஶ்ரீமத் பாகவத புராணம் [dated to 5th to 8th cent.CE]. ஸ்கந்த.X.29-33, “ரஸபஞ்சதிரையி” அத்தியாயங்களில் விவரிக்கப் படுகின்றது. ஶ்ரீசைதன்யர் அனைத்தையும் துறந்தவர், அவர் பாடி-ஆடிக் கொண்டு சென்றால், சென்று கொண்டே இருப்பார், பாதையை பார்க்க மாட்டார். ஶ்ரீமத் சங்கர தேவர், வல்லபாச்சார்யர், சைதன்யர், இவர்களை விட அறிவிஜீவிகளா, ஶ்ரீகிருஷ்ணரை விமர்சிக்கும் இந்துவிரோத நாத்திகர்கள்? ஐந்து வயது குழந்தை கோபியருடன் ஆடிக் கொண்டிருந்தது [பாகவத் புராணம். X.22], ஒரே குழந்தை எப்படி எல்லோருடன் எப்படி முடியும்?

DK Viramani, less noise - Krishna Jayanti,Vinayaka caturti

இந்துவிரோத பெரியாரிஸ, திராவிட நாத்திகர்களுக்கு வருடா வருடம் தூஷணம் செய்வது வாடிக்கையாக உள்ளது.

ராதாசக்தி பெண்களைக் காக்கும் தெய்வமாக மாறியது: 12ம் நூற்றாண்டில் ஜெயதேவர் என்பவர், “கீத கோவிந்த” (गीत गोविन्द) என்ற சுலோகத்தில் பக்தியை விவரித்துள்ளார். “ராதா” என்ற பெண்சக்தியை “நாயகன்-நாயகி” பாவத்தில், பக்தர்கள் “ராதாராணி” என்று குறிப்பிட்டு, அந்த “ராதாசக்தி” தத்துவத்தை மிகவுயர்ந்த சக்தியாக வழிபட்டனர். நிம்பர்க்கர் சம்பிரதாயம் (13ம் நூற்றாண்டு CE) அவ்வாறு ராதை வழிபாட்டை தெய்வீகமாக மாற்றியது[2]. ராதா பிறந்த நாளை “ராதாஷ்டமி” என்று வடவிந்தியாவில் பிரம்மாண்டமாகக் கொண்டாடப்பட்டது. கோடிக்கணக்கில் பக்தர்கள் இதனைக் கொண்டாட ஆரம்பித்தார்கள். லட்சக்கணக்கில் பக்தர்கள், ராதைப் பிறந்த இடத்திற்கு தீர்த்தயாத்திரையாக சென்று வந்தார்கள். இது கிருஷ்ணரின் பிறந்தநாளாகிய ஜன்மாஷ்டமியிலிருந்து 15 நாட்கள் கழித்து கொண்டாடப்பட்டது. இவ்வாறு 12-17 நூற்றாண்டுகளில் பெண்களை தெய்வமாக மதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏன் வந்தது என்று ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். இத்தகைய முறைகளில் இந்துக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக சென்று வரும்போது, முகமதியர்கள் அவர்களைத் தாக்க முடியாமல் போயிற்று. இந்துபெண்களுக்கும் பாதுகாப்பு கிடைத்தது[3]. இதனால், ஜெசியா போன்ற தீர்த்தயாத்திரையின் மீது விதிக்கப்பட்ட வரியின் மீதும் இந்துக்களுக்கு வெறுப்பு உண்டாகியது. கூட்டம்-கூட்டமாக சென்று வரும்போது, அவர்கள் தடுக்கப்பட்டால், விளைவு என்னாகும் என்று அவ்வரி விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டது[4].

Krishna with Mughals

ஶ்ரீகிருஷ்ணரை துலுக்கர் தமது சுல்தானுடன் இருப்பது போலவும் ஓவியங்களில் சேர்த்துக் கொண்டனர்.

ராதா, ராதாகிருஷ்ண, மாபெரும் பெண்தெய்வமாக மாறிய விதம்: இந்துப் பெண்கள் பலவழிகளில் முகமதியர்களால் தாக்குதல்களுக்கு உள்ளானதால், அவர்களைக் காக்க, சதி மற்றும் ஜோஹர் முறைகளில் உயிரைத் தியாகம் செய்த பெண்களை தெய்வமாக்கினர். அவர்கள் உயிர்நீத்த இடங்களே புண்ணியசேத்திரங்களாக மாறின, அங்கு அவர்கள் நினைவாக கோவில்களும் கட்டப்பட்டன. வைஷ்ணவம் திடீரென்று வளர்ந்த நிலையில், கிருஷ்ணருக்கு சம்பந்தப்பட்ட இடங்களில் ராதாவழிபாடு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. ராதா (राधा), ராதிகா, ராதாராணி, ராதிகாராணி, ராதாசக்தி என்றெல்லாம் வழங்கப்படும் பெண்கடவுள், ஜெயதேவர் (12ம் நூற்றாண்டு CE), நிம்பர்க்க (13ம் நூற்றாண்டு CE), வல்லபர் (1479-1531 CE), கௌடிய, சைதன்ய (1486–1534 CE) சம்பிரதாயங்களில் ஒரு பெரிய முழுமுதல் பெண் கடவுளாக, மாபெரும் சக்திரூபமாக பாவிக்கப்பட்டது. ராதா மிகமுக்கிய, பெரிய, மஹாசக்தியாக ஸ்கந்தபுராணத்தில் குறிப்பிடப்படுகின்றது. கோபி, கோபிகா, கோபிகை என்றால் இடையர்குலப்பெண் என்று பொருள். பக்தி இலக்கியத்தின்படி, ராதா என்ற கோபிகை கிருஷ்ணரிடம் மிக அதிகமான பக்தியை வைத்திருந்தாள். அந்நிலையில் தான் ராதா கிருஷ்ண (राधा कृष्ण) என்ற நம்பிக்கை, வழிபாடு, தத்துவம் தோன்றியது. இக்காலத்தில் இவர்கள் எல்லோருமே எஸ்.சி / பட்டியல் சாதியினர் பிரிப்புகளில் வருவர். ஆனால், பார்ப்பனியம் என்று திரிபு விளக்கம் கொடுப்பதை கவனிக்கலாம்.

Krishna and Radha Lie in a Bower

இடைச்செருகல்கள் மூலம் சிருங்காரரஸத்தை உட்புகுத்தி மாற்றத்தை உண்டாக்கியது: கிருஷ்ணருடன் இருநிலைகளில் மனைவியாக (ஸ்வக்ய ரஸா) மற்றும் காதலியாக (பரக்கிய ரஸா) சித்திரிக்கப்பட்டது. இத்தகைய மாறுபாடு விசித்திரமாக இருக்கிறது, ஏனெனில், ராதை, கிருஷ்ணனைவிட வயதில் பெரியவள் மற்றும் பக்தி வெறெந்த உணர்வுடன் ஒப்பிட முடியாது என்றுள்ளது. மேலும் ஹரிவம்சம் மற்றும் பாதவத புராணத்தில் உள்ள சில வரிகள் இட்டைசெருகல்களாக நுழைக்கப் பட்டன. வார்த்தைகளும் மாற்றப்பட்டன. இதனை, கீழ்கண்ட உதாரணம் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம்:

ஹரிவம்சத்தில், -“சவ்யர்மானஹ பித்ர்பிர் ப்ரத்பிர் மாத்ரபிஸ் தத” [63.24] என்றுள்ளது. இது, பாகவதபுராணத்தில்,

“த வர்யமாஹ பதிபிஹ் ப்த்ரபிர் பாத்ரபந்துபிஹ் [10.29.8]” என்று மாற்றப்பட்டுள்ளது.

இவ்விருவரிகளைப் பார்க்கும் போதே, ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், எப்படி, சில எழுத்துகள்-வார்த்தைகள் மாற்றப்பட்டுள்ளன என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். அதாவது, உறவை பாலியல்ர்ரீதியில் கொச்சைப்படுத்தப் பட்டது. இதை ஜைனர் மற்றும் பௌத்தர்கள் ஓலைச்சுவடி பிரதிகளில் செய்துள்ளனர். அந்நிலையில் இத்தகைய “நாயக-நாயகி” பாவத்தில் பக்தி மூலம் பெண்மையை தெய்வமாக, சக்தியாக இடைக்காலத்தில் மாற்ற வேண்டிய தேவை என்ன என்று ஆராயவேண்டியுள்ளது. உண்மையில் முகமதியர்களால் சீரழிந்த பெண்கள் மறுபடியும் குடும்பத்தினரால் ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாத நிலையில், அவர்கள் ஹேரத்திற்கு செல்வதற்கு பதிலாக கோபிகைகளாக பிருந்தாவனத்தில் இருக்க பெண்கள் காப்பகங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.

Meera, Chaitanya, Kabir-duality, Machendra-imitation

துலுக்க கவிஞர்கள், சூபி போர்வையில், மச்சேந்திரர் பாணியில், “ராதா கிருஷ்ண” பாவத்தைக் கொச்சைப்படுத்தினர்.

ராதாகிருஷ்ண பக்தியைக் கொச்சைப் படுத்தியது, கவிதைகள்புனைந்தது, சித்திரங்கள் வரைந்தது: முகலாயர் காலத்தில் வேண்டுமென்றே, “ராதா-கிருஷ்ண” பக்தி இணைப்புகள் கொச்சைப்படுத்தப் பட்டு, கொக்கோக கவிதைகள் புனையப்பட்டன[5]. அவற்றில் ஆபாசமான படங்களும் வரைந்து சேர்க்கப்பட்டன. இன்னொரு பக்கம், ராதாவைப் பெரிய தெய்மாக்க இந்துக்கள் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, இதில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருக்க முடியாது. அதனால், முகமதியர்களே அத்தகைய, “இந்து கொக்கோக கவிதைகளை” உருவாக்கி புழக்கத்தில் விட்டிருக்கின்றனர். இதற்கான ஆதாரங்கள் சூபிக்களின் நூல்களில் காணப்படுகின்றன, ஏனெனில், அவர்கள் இதில் பெருமளவில் ஈடுபட்டனர். அலி முட்டாகியின் சீடன் ஒருவன் பிருந்தாவன் முதலிய இடங்களுக்குச் சென்று வந்தது விமர்சிக்கப்படுகிறது. ஷா ஹுஸைன் போன்ற சூபிக்கள் “ஹீர்-ராஞ்சா” என்று “ராதா-கிருஷ்ண” ஜோடி மாற்றப்பட்டு, தமதிச்சைகேற்றபடி, கொக்கோகத்தை அதில் ஏற்றிக்கொண்டனர். கிருஷ்ணரின் காமக்களியாட்டமான “ராஸலீலையை”, குரானில் காணப்படும் ஒரு உதாரணத்துடன் ஒப்பிட்டும், இது ஊக்குவிக்கப்பட்டது[6]. இது அக்பரின் “தீன்-இலாஹி”யைப்போன்றது. பிறகு இவை சித்திரங்களாக வரையப்பட்டன, அந்நூல்களில் மற்றும் கொக்கோக நூல்களில் சேர்க்கப்பட்டன. மொஹம்மது ஜாய்ஷி [मलिक मोहम्मद जायसी) (1477–1542)] என்ற சூபி கவிஞன், கவிதைகளில் ராணி பத்மினிய அழகின் சின்னமாக உதாரணமாக உருவகமாக உபயோகித்தான். பத்மினி உருவகமாக பயன்படுத்தப்பட்டாள் என்பது குறிப்பிடப்பட்டது. அவ்வாறே “ராதா-கிருஷ்ண” பக்தியும் கொச்சைப்படுத்தப்பட்டது. அத்தகைய சித்திரங்கள் இன்றும் வரையப்பட்டு விற்கப்படுகின்றன.

© வேதபிரகாஷ்

08-09-2018

Radha Krishna depicted in lewd pose

[1] தரைன் என்பது, இப்பொழுதைய ஹரியானா மாநிலத்தில், தில்லிக்கு வடக்கில் 150 கி.மீ தொலைவில் உள்ளது. 1216ல் மூன்றாவது தரைன் யுத்தத்தில், சன்ஷத்தூன் இல்டாமிஷ் பதௌனியைக் கொன்று தில்லியை  ஆக்கிரமித்துக் கொண்டான்.

[2] நிம்பர்க்கர், ஶ்ரீ நிம்பர்க்க ஆச்சாரியர் 3096 BCEம் ஆண்டு (பாரம்பரிய தேதி) ஆந்திராவில் பிறந்தவர். இவர் காலத்தில் அர்ஜுனனின் பெயரன் இருந்தான். “மாதவ முக மர்த்தன” என்ற நூலை இயற்றியுள்ளார். ஆனால் 1162ம் ஆண்டு இவர் மறைந்தார் என்று பண்டார்கர் எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

[3] வேதபிரகாஷ், சமஸ்கிருதத்தில் கொக்கோக நூல்கள் எழுதப்படல் – “ராதாகிருஷ்ணதத்துவத்தைக் கொச்சைப்படுத்தியது, ஆபாசப்படுத்தியது, ஜூன்.25, 2015.

[4] https://indianhistoriography.wordpress.com/2015/06/25/pornography-like-works-written-during-mughal-period-involving-even-radha-krishna/

[5] Allison Busch, Poetry of Kings: The Classical Hindi Literature of Mughal India, Oxford University Press, 2011, USA, p.232.

[6] Scott A. Kugle, Sufis and Saints’ Bodies- Mysticism, Corporeality and Dacred Power in Islam, University of North Carolina Press, USA,  p.207.

Advertisements