நொண்டி வாவர் தானே கப்பல் கட்டி, கப்பலேறி வந்தானாம், ஐயப்பனுடன் சண்டை போட்டானாம், புலிப்பால் கொண்டுவந்தானாம்!

நொண்டி வாவர் தானே கப்பல் கட்டி, கப்பலேறி வந்தானாம், ஐயப்பனுடன் சண்டை போட்டானாம், புலிப்பால் கொண்டுவந்தானாம்!

the-voyages-and-travels-of-sindbad-the-sailor

வாவர் கதை[1]: மாடி [Maddy] என்கின்றவரின் கதையின் படி, “வாவர் தகரிட்டன் தோட்டம் அதாவது தெற்கு சிரியா அல்லது துருக்கியில் அல்லிக்குட்டி மற்றும் பாட்டுமா அல்லது பாத்திமா தம்பதியருக்குப் பிறந்தவனாம். அப்பொழுது பெருத்த பஞ்சம் ஏற்பட்டு, பயிர்கள் நாசமாகின. பிறக்கும் போதே கால்கள் வளைந்திருந்ததால், அவனுக்கு வாவர் என்ற பெயர் வந்ததாம். அந்நாட்டில் பஞ்சம் ஏற்பட்டதினால், கப்பலேறி அலைந்தபோது, கேரளாவுக்கு வந்து சேர்ந்தானாம்[2]இருப்பினும் வில்வித்தை, கத்திச் சண்டை, கப்பல் கட்டுதல் என்று சகல வித்தைகளிலும் தேர்ந்து சிறந்தானாம். பெரியவனாகியதும், கப்பலேறி பிரயாணம் செய்ய விரும்பி, பெற்றொரிடம் அனுமதி கேட்டபோது, அவர்கள் முதலில் மறுத்தார்களாம். பிறகு, அரேபியக் கடலில் நண்பர்களுடன் கப்பலில், மிளகு முதலிய வாசனை திரவியங்கள் கொண்ட நாட்டை நோக்கி பயணித்தானாம்.

கேரளாவில், முதலில் காயங்குளம் என்ற இடத்தில் வந்த் இறங்கினானாம். அவர்களைக் கண்டதும், மக்கள் கடற்கொள்ளைக்காரர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டார்களாம். இதனால், காயங்குளம் ராஜா, பந்தள ராஜாவின் துணை கேட்க, அவர் மணிகண்டனை அனுப்பி வைத்தாராம். மணிகண்டன், வாவருடன் மூன்று நாட்கள் போரிட்டு, நண்பர்கள் ஆனார்களாம். இதனால் தான், இன்றும் முதலில் வாவருக்கு காணிக்கை செல்லுத்திவிட்டு, ஐயப்பபக்தர்கள் சபரிமலைக்குச் செல்கிறார்கள்”, என்றுள்ளது. சிந்துபாத், ஆயிரத்தோரு இரவுகள், அலெக்ஸாந்தர், போரஸ் போன்ற கதைகளை சேர்த்து, புதிய கதையினை உருவாக்கி இருக்கிறார்கள் என்ரு தெரிகிறது.

அரேபியாவில் இருப்பவர்கள் கடற்பிரயாணம் செய்ய எந்த தடையும் இல்லை. பிராமணர்கள் தான் கடல் கடந்து பிரயாணம் செய்யக் கூடாது என்றுள்ளது. எனவே, அரேபியனுக்கு அல்லது முகமதியனுக்கு அத்தகைய கட்டுப்பாடு இருந்தது வியப்பான விசயம் தான்.

Seraman Perumal mosque - old

நொண்டி, இரு கால்களும் வளைந்திருந்த நிலை, வயதாவன் எப்படி போரிட்டிருக்க முடியும்?: வாவரின் கதைகளின் படி, பிறந்தபோதே, கால்கள் வளைந்திருந்ததால், வாவர் என்ற பெயரைப் பெற்றான் என்றுள்ளது[3]. நொண்டி, முடம் [أعرج = ஆரஜர்] என்று சொல்லப்படுகிறது. இரண்டு கால்களும் வளைந்து, நொண்டி நடக்கும் நிலையில் இருந்த வாவர் எப்படி நேருக்கு நேர் ஐயப்பனுடன் போரிட்டிருக்க முடியும்? பிறகு, புலியைப் பிடித்து பால் கறந்திருக்க முடியும்? ஆகவே, மேலெழுந்த வாரியாகப் பார்க்கும் பொழுதே இது பொய் என்று தெரிகிறது. மேலும், இந்திய யுத்த நன்னெறிமுறைப்படி, ஊனமுற்றோர், வயதானவர் முதலியோருடன் சண்டையிடக் கூடாது என்றுள்ளது. எனவே, இது கடைந்தெடுத்த பொய்யிலும், பொய்யானக் கட்டுக்கதை என்று தெரிகிறது. 150-200 வருடங்களுக்கு முன்னர், இத்தகைய கதைகளைக் கட்டி, புழக்கத்தில் விடப்பட்டிருக்கும்.  கிருத்துவர்கள் எப்படி “தாமஸ் கட்டுக்கதையினை” உருவாக்கினரோ, அதேபோல, முகமதியர் இக்கட்டுதையை உருவாக்கினர் என்பது திண்ணம். கட்டுக்கதை பெரிதானது போல, ஒரு சமாதி பெரிதாகி, மசூதியாகி (அப்பொழுது கேரள வீடு மாதிரி இருந்தது), இப்பொழுது, மிகப்பெரிய மசூதியாகி விட்டது.  “சேரமான் பெருமாள்” கட்டுக்கதையும், இவ்வாறே வளர்த்து, அந்த மாதிரி வீட்டை “மசூதி” என்று சொல்லி, சமீபத்தில் அதையும் இடித்து பெரிய மசூதியாகக் கட்டியதையும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Porus-Alexander story imposed on Iyappa-vavar myth

வாவர் இந்துவாக விரும்பினாராம், ஐயப்பன் வேண்டாம் என்றாராம்: இன்னொரு கட்டுக்கதையின் படி, முஸ்லிம் வீரன் மற்றும் பக்கீரான வாவர் தனது வாழ்நாளை ஐயப்பன் சேவைக்கு அர்பணித்துக் கொண்டான். அதுமட்டுமல்லாது, தான் இந்து மதத்தில் சேர விரும்பினான். இருப்பினும், அவனது “குரு”, “தேவையில்லை, எல்லா மதங்களும் ஒரே குறிக்கோளை நோக்கிச் செல்லும் பாதைகள் தான், அதனால் மதமாற்றம் தேவையில்லை”, என்றாறாம்[4]. முன்னால், வாவர் தான் ஐயப்பனுக்கு எல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்தார் என்று ஒரு முஸ்லிம் கதை விட்டுள்ளதை எடுத்துக் காட்டப்பட்டது[5]. ஐயப்பனுக்கு குருவாக இருந்த வாவர், இக்கதையில், இவருக்கே “குரு”வாகி விடுகிறார். அதாவது கேரளாவில், எந்த அளவுக்கு பொய்களை வைத்துக் கொண்டு கட்டுக்கதைகளை திரிக்கிறார்கள் என்பதை கவனிக்க வேண்டும். இப்படி நான்கைந்து புத்தகங்கள் ஆங்கிலத்தில் வந்துவிட்டால், நாளைக்கு இதையே ஆதாரமாகக் காட்டி, செக்யூலரிஸத்தை ஐயப்பன் அப்பொழுதே போதித்தார் என்று ஆரம்பித்து விடுவார்கள், உடனே, அறிவுஜீவி இந்துக்கள், அதனை முட்டாள் இந்துக்களுக்கு சொல்லி போதிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

எருமேலியில் வாவர் பள்ளிக்குச் சென்றால் தான் சபரிமலை யாத்திரை பலன் கிடைக்கும் என்பது உண்மையா

எருமேலியில் வாவர் பள்ளிக்குச் சென்றால் தான் சபரிமலை யாத்திரை பலன் கிடைக்கும் என்பது உண்மையா?[6]: “தத்வமஸி – ஸந்தேக நிவாரணி – மார்கழி 11”  என்ற தலைப்பில், மஹா சஸ்த்ரு என்பவர் இதற்கு புராணங்களிலிருந்து எடுத்துக் காட்டி, இக்கேள்விக்கு விளக்கம் கொடுத்துள்ளார். அந்த வீடியோவில் இருந்து முக்கியமான விசயங்கள் – “இங்கு வாபர் பள்ளியுள்ளதே, அங்கு போய் தொழ வேண்டுமா, அப்படி தொழுதால் தான், சபரிமலை யாத்திரை பூர்த்தியாகுமா, என்றெல்லாம்பல பக்தர்கள் கேட்பார்கள். ஆனால், அம்மாதிரி எங்குமே சொல்லப்படவில்லை. “பூதநாத உபாக்கியானத்தில்எரிமேலி, “வாபர் கோஷ்டம்என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இங்கு வாபுரம் வேறு, வாபர் வேறு என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இரண்டிற்கும் காலரீதியில் ஏகப்பட்ட இடைவெளியுள்ளது. வாபுரன் என்பவர் சிவபெருமானின் பரிவாரகணங்களில் ஒருவர். அங்கரக்ஷகன் போல மணிகண்டன் யுத்தத்திற்குச் சென்றபோது துணையாக சென்றவர். ஏழு முக்கியமான சிவபூதகணங்களில் ஒருவர் வாபுரன் என்பவர். வாபுரகோஷ்டத்தில் வணங்கி வரவேண்டுமே தவிர, வாபர் பள்ளியில் வணங்கி செல்ல வேண்டும் என்று எங்கும் இல்லை. 100 வருடங்களாக சென்று வரும் குருஸ்வாமிகள் இந்த பழக்கத்தைத்தான் பின்பற்றி வருகிறார்கள். “நமக்கு அங்கு செல்கின்ற பழக்கம் இல்லை”, என்று சொல்கிறார்கள். நமக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு இடத்திற்குச் சென்று பிரார்த்தனை செய்வது, விபூதி வாங்கி வருவது என்பது தேவையில்லாத விசயம். பேட்டை சாஸ்தா கோவிலிருந்து நேராக கிரஹசாஸ்தா கோவிலுக்கு வரவேண்டும்”, என்று முடிக்கிறார். ஆக, இந்த வழக்கம் புதியாக அறிமுகப்படுத்தியது என்றாகிறது. மேலும் “பூதநாத உபாக்கியானத்தில்” உள்ள தளபதி அந்தஸ்தையும் கற்பனையில் உண்டாக்கப்பட்ட “வாவரின்” மீது ஏற்றி சொல்லி, கட்டுக்கதையினை தயாரித்துள்ளனர்.

Sri Ramakrishna eatimg meat following islamic way

வாவர் மசூதிக்கு செல்லவேண்டும் என்ற கட்டாயத்தை யார் ஏற்படுத்தினர்?: 80-100 மலைகள் என்று சென்றுவந்தவர்களுக்கு இல்லாத பழக்கத்தை யார், எப்பொழுது, ஏன் ஏற்படுத்தினர் என்று ஆராய வேண்டும். வருடத்திற்கு ஒருமுறை சபரிமலைக்கு போகின்றனர் என்றால், 80-100 வருடங்களுக்கு முன்னால், அதாவது, 1915-1935ம் ஆண்டு வரை, இப்பழக்கம் இல்லை என்றாகிறது. இக்காலம் சுதந்திர போராட்ட உணர்ச்சிகளோடு இந்தியமக்கள் போராடி வந்த நேரமாக உள்ளது. ஆனால், 1921ல் மாப்ளா ரிபெல்லியன் அல்லது மாப்பிள்ளை கிளர்ச்சி / கலவரம் ஏற்பட்டது. அதாவது, முகமதியர் வெறியோடு இந்துக்களைத் தாக்கிக் கொன்றனர். பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டனர்; குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டனர்; பலர் வலுக்கட்டாயமாக மதமாற்றப்பட்டனர்[7]. காந்தியே முகமதியர்களின் குரூர செயல்களை சாடினார். முகமதியர்களின் மீது எதிரான விளைவு ஏற்படும் நிலை ஏற்பட்டது. அவ்வேளையில், முகமதியர்கள் தங்களுக்கு சாதகமாக, இக்கட்டுக்கதையை உருவாக்கியிருக்கலாம். “இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமை” போர்வையில், மற்றவர்களும் இணைந்திருக்கலாம். சாதாரண மக்களுக்கு, இதெல்லாம் தெரியப் போவதில்லை, புரியப்போவதில்லை. அந்நிலையில் இப்பழக்கம் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில், அப்பொழுது வரை, அந்த வாவர் மசூதியும், சாதாரண கேரள வீடு மாதிரி தான் இருந்தது என்பது முன்னமே குறிப்பிடப் பட்டது.

Ayyappa riding on a tiger coming to the queen who asked tiger milk

புலிப்பால் கொண்டுவர, வாவர் தேவைப்பட்டதா?: ஒரு கதையின்படி, ஐயப்பனை புலிப்பால் கொண்டுவர பணித்தபோது, வாவர் தான் புலியைப் பிடித்து, பால் கறந்து கொடுத்தார் என்றுள்ளது. ஆனால், பிரபலமான கதையின் படி, ஐயப்பன் காட்டிற்குச் சென்று, மஹிஷியைக் கொன்று, ஒரு புலியைப் பிடித்து, மற்ற புலிகள் சகிதம் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தபோதுதான், ஐயப்பனின் மகிமை அறிந்து புலிப்பால் கொண்டுவரச் சொன்ன அரசி முதலியோர் மனந்திருந்தினராம். ஐயப்பனே பெரிய வீரன், ஆனானப்பட்ட, வாவரையே வென்றவன் எனும் போது, புலிப்பால் ஏன் வாவர், ஐயப்பனுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்? ஆகவே, இது கட்டுக்கதைக்குள், ஒரு பெரிய கட்டுக்கதையாகி விடுகிறது. ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், முகமதியர் போல ஞானம் பெற, ஒரு முகமதியனைப் போன்றே இறைச்சி உண்ண விரும்பினாராம், அதற்காக இவர் ஒரு முகமதியனை வைத்து மாமிச ஆகாரம் சமைக்கப்பட்டதாதவும், அவர் ஒரு நாயாக மாறி, அதனை உண்டு சுவைத்ததாகவும் கதையினைக் கட்டிவிட்டார்கள். அதுபோலத்தான், இந்த புலிப்பால் கதையுள்ளது. இதெல்லாம் உள்-நோக்கம் கொண்டு, சமீபத்தில் இட்டுக்கட்டிவைத்து உருவாக்கினக் கட்டுக்கதைகள் என்பதனை அறிந்து கொள்ளலாம். ஆங்லேயர் நாட்டை விட்டு செல்ல தீர்மானித்தபோது, இங்கிருந்த ஆவணங்கள், ஓலைச்சுவடிகள், மற்ற சரித்திர ஆதாரங்களை வாரி எடுத்துக் கொண்டு சென்றனர்[8]. அப்பொழுது, பிரதிகள், இல்லாததற்கு காகிதங்களில் ஆட்களை வைத்து எழுதி வைத்தவை, புதியதாக எழுதி உருவாக்கப்பட்டவை, இடைச்செருகல்கள் செய்யப்பட்டவை முதலியவற்றை வைத்துவிட்டு சென்றனர்[9]. அவற்றின் மூலம் இக்கதைகளை உருவாக்கி, புழக்கத்தில் விட்டிருக்கப்பட்டுள்ளது என்று தெரிகிறது.

© வேதபிரகாஷ்

10-12-2015

[1] Maddy, North Carolina, United States, Maddy’s RamblingsThoughts,opinions and musings of a restless nomad, Thursday, December 18, 2008.

[2] http://maddy06.blogspot.in/2008/12/legend-of-vavar.html

[3]  He was known as Vavar, the lame-footed, as his legs were slightly bent even at the time of his birth. http://maddy06.blogspot.in/2008/12/legend-of-vavar.html

[4] Thomas, 1973, pp.61-62.

[5] http://www.vkalathur.in/2014/11/blog-post_662.html

[6] https://www.youtube.com/watch?v=TRvhdxCPYnE

[7]  C. Gopalan Nair, The Moplah Rebellion, 1921, The Norman Printing Bureau, Calicut, 1923.

[8] “The Jesuit policy of Theft, Confiscation and Purchase” of Indian Books is repeated in the context of Mackenzie as “Beg, buy or borrow” as follows28: “The most impressive orientalist explorations were collaborative, unofficial and voluntary. Among these, none matched the enormous privately funded venture by Colonel Colin Mackenzie. His teams of Maratha Brahmin scholars begged, bought or borrowed, and copied, from village heads, virtually every manuscript of value they could finally acquired. Collections so acquired, reflecting the civilization of South India, manuscripts in every language, became a lasting legacy – something still being explored”.

Robert W. Wink (Ed.), Historiography, Vol. V of ‘Oxford History of the British Empire’, 1999, USA, p.197.

[9] To quote Robert W. Wink here is pertinent: “The most impressive orientalist explorations were collaborative, unofficial and voluntary. Among these, none matched the enormous privately funded venture by Colonel Colin Mackanzie. His teams of Maratha Brahmin scholars begged, bought or borrowed and copied from village heads, virtually every manuscript of value they could finally acquire. Collections so acquired, reflecting the civilization of South India, manuscripts in every language, became a lasting legacy – something still being explored.” Thus, here also, Christians and as well as converted Christians have consciously worked in suppressing the antiquity of India by suppressing manuscripts and creating manuscripts as ‘original ones’, which are against the Hindu interests. Here, the Hindu response has been nil. Actually, they should have demanded all manuscripts/palm-leaf books from England knowing the fact.

Advertisements

குறிச்சொற்கள்: , , , , , , , , , , , , , ,

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: